معناى دوّم آنكه : خطاب حضرت به أنصار مدينه باشد و مراد از قُربى همان معناى اوّل باشد ؛ يعنى اى أنصار مدينه كه ايمان آورده‌ايد ، من در إزاى رسالت مزدى نمىخواهم الّا آنكه به جهت قرابت رحمى و نسبتى كه با من داريد با من مودّت بنمائيد . چون بنا بر نقل آلوسى در « روح المعانى » از بعضى از تواريخ ، مادر حضرت عبدالمطّلب سَلمى بنت زيد النّجاريّة بوده است و همچنين دائىهاى حضرت آمنه مادر آن حضرت ، از أنصار مدينه بوده‌اند . « 1 » و اين معنى نيز صحيح نيست ، زيرا اوّلًا : در محبّت و مودّت أنصار مدينه به آن حضرت جاى شكّ و شبهه نيست ، و معنى ندارد كه آن حضرت آنان را به مودّت خود دعوت كند ؛ أنصار در وهلهء اوّل با نهايت عشق و صميميّت حضرت را از مكّه به مدينه دعوت كردند و سپس از آن حضرت پذيرائى كامل نمودند . و همچنين تمام مهاجرين را در خانه‌هاى خود مأوى دادند و از هر گونه إحسان مالى و جانى در حقّ آنها دريغ ننموده بلكه آنها را بر نفس خود مقدّم داشتند بطوريكه خداوند در سورهء حشر آنها را مدح مىفرمايد : وَ الَّذِينَ تَبَوَّؤُا الدَّارَ وَ الْإِيمانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هاجَرَ إِلَيْهِمْ وَ لا يَجِدُونَ فِي صُدُورِهِمْ حاجَةً مِمَّا أُوتُوا وَ يُؤْثِرُونَ عَلى أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ . « 2 » أنصار كسانى هستند كه قبل از آنكه مهاجرين مكّه بسوى آنان

--> ( 1 ) - تفسير « روح المعانى » ج 25 ، ص 30 ( 2 ) - آيه 9 ، از سورهء 59 : الحشر ؛ [ « و كسانى كه پيش از مهاجرين در مدينه مسكن گزيدند و در منزلگاه ايمان مستقر شدند ، كسانى را كه به سوى ايشان هجرت نمودند دوست دارند ، و نسبت به آنچه از غنائم جنگى و اموال به مهاجرين داده شده هيچ چشم داشتى نداشته و براى خود حقّى قائل نمىشوند ، و مهاجرين را بر خود مقدّم ميدارند ، گرچه خود نيز محتاج باشند . » ]